11 Mayıs 2011 Çarşamba

Ben Evimi Özledim!

Müstakil bir evde ömrünün 23 yılını tükettikten sonra 23 yılın üstüne 6ayını apartmanda yaşamaya alışarak geçiren insan benim!!!
Benki apartman hayatını hep merak etmişimdir. Sebebiyse Rıfat Ilgaz'ın Apartıman Çocukları kitabıdır.
Ama apartman hayatı hiç de hayal ettiğim gibi çıkmadı...


Yıldız Tilbe'nin ne olur aşkı bana çok görme allahımıyla uyandım bu sabah... Baş ağrısından duramıyorum...
Hadi bu şarkı olayını geçtim. Gecenin bir yarısı elektrik süpürgesi...
Çocukların tepişmesi...
Zank zunk dış kapının çarpılması...
Ben evimi özledim...
Ben meyve ağaçlarının altına sere serpe yatıp kitap okumayı özledim.
Dut mevsimi de geldi... Ben pazardan alınan dut'u sevmemki... Tatsız oluyor onlar...
Ben yemiş (incir) ağacına çıkıp kaşınmadan yemiş yediğimi anlayamam ki...
Ben üzümü asma dalından koparmadım mı gorukken tadı tuzu olmaz  ki...
Keşke yıkılmasaydı evim...
Keşke kökünden kesilmeseydi ağaçlarımız...
Ben evimi, ben bahçemizi, ben ağaçlarımızı, ben rengarenk açan çiçeklerimizi özledim.
Şimdi üç-beş saksıyla süslü balkon benim hüznümü geçirmezki...

Hiç yorum yok :