7 Eylül 2010 Salı

Nefretin Sınırı

Nefretin sınırında saklıyordum sana olan aşkımı, kuytu köşeler saklamazdı çünkü…

Şiddetle başlayan hazlar gibi bir buruktu tadı. Hissediyordum…

Kötüydü başı, yalnızlıktı sonu.

Elbet bir gün bitecek, ve o gün asla ölüm günü kadar uzak olmayacak.

Ama bilemezki insan öleceği anı. Tahmin edebilseydim sonumu, yaşamama ne gerek…

Ama bu aşkta öyle diyemiyorum, sonunu bile bile gözlerimi kırpmadan ilerliyorum.

Aşk kör sağır dilsiz yapıyor başkasına karşı insanı.

Şimdi dünyam sensin, aşım da ekmeğim de suyum da…

Beni bir sen anlarsın, sen dinlersin sanıyorum, yalnız senden medet umuyorum.

Açtığın yaraları yine sen sar istiyorum.

Farkında değilim benden aldıklarının, gözüm kapalı veririm sana canımı biliyorum. Oysaki tatlıdır canım…
Başkaları mızmız bellemiştir bu yüzden beni…

Yak hadi canımı, senden gelen herşeye boynum kıldan ince, bir gülümsemen yeter her yanımdaki yaraları iyileştirmeye.

2 yorum :

Gökkuşağının Rengi dedi ki...

iyi bayramlar:)))

cAt dedi ki...

iyi bayramlar sana da canım benim =)