12 Haziran 2010 Cumartesi

Akreple Yelkovan Düşman Bana

Uc uca ekliyorum uykusuzluğumu. Uzadıkça uzuyor günler, iyice kısalıyor geceler. Kendimle başbaşa kalıyorum çoğu zaman. Nefes alışverişlerimi hissediyorum. Burun deliklerimden giren temiz havanın serinliğini özümsüyorum, ağzımdan çıkan nemli sıcak hava içimi bir acayip yapıyor...

Yine uyuyamıyorum. Tırnaklarımı kemiriyorum. Huzursuzluğumu gizlemeye çalışıyorum. Terleyen ellerimi sürekli pantolonlarıma, tshirtlerime etrafımdakiler anlamasın diye telaşla siliyorum. İçimdeki kelebekler çoğaldıkça çoğalıyor.

Yine insanlardan, yine çevremdekilerden uzak duruyorum. Tekrar hiç bir yere ait olmadığımı hissediyorum. Evim neresi? Aşina olduğum duygular bir bir yitip gidiyor boşlukta.

Uzayan günler tepemde parlayan güneş yokken daha bir can acıtıyor. Yıpranıyorum günden güne.

Akreple yelkovan düşman bana. Hissedebiliyorum.

3 yorum :

Belatrix dedi ki...

şiir kitabı çıkarsana güzel şeyler yazıyorsun bunları teker teker printırda çıkarır birde kapak fotosu çekersin blogunda satarsın :D egitimine katkın olur.

ps: senin mi bunlar bilmiyorum ama?

ஐ๑LeiThYcAt๑ஐ dedi ki...

evet benim :)

depresyon anlarımda yazdığım yürek karalamaları bunlar.

kendi yazmadığım bir şey oldumu ya alıntı diyorum ya link veriyorum ya da yazanın adını belirtiyorum.

teşekkürler yorumun için.

Belatrix dedi ki...

rica ederim sen yaz yazmaya hep devam et bizide kendini de kurtar buralardan .