9 Mayıs 2010 Pazar

Anneme İyi Bir Evlat Olabildim Mi?

Ne zaman dara düşsem uzattı elini.
Ne zaman hasta olsam başımı bekledi sabahlara kadar.
Üşüdüm ısıttı,acıktım doyurdu, yemedi yedirdi, giymedi giydirdi, eksiklerimi kendi eksiklikleri belledi.

Bitmeyen sevgisiyle sardı sarmaladı, yaralarımı sardı.

Hayatın hızlı temposunda unuttum onu bazen... Bazen bir telefon kadar uzak olsa da bana içimden gelmedi aramak. Bayramdı seyrandı tek tatilim bu dedim gitmedim yanına. Kırılmadı, gücenmedi hakkındır dedi ses etmedi.

Bazen olanca alışkanlığımla gecenin bir yarısı aradım bir arkadaşımı arar gibi, bir görevi yerine getirmenin verdiği eziklikle o şen sesi deydiğinde kulağıma, içimi kaplayan huzuru yadsıdım.

Yüzü alışkanlıklarımın arasına karıştı kayboldu. Farketmedim hayatın onda bıraktığı izleri. Kırış kırış olan ellerini görmedim. Göz altlarındaki morluklar sanki hep oradaydı farketmedim.

Yardım dilendim, koşulsuz koştu yanıma sormadı niye, neden diye. Sorgusuz yanımdaydı.

Sessiz çığlıklarımı anlayan oydu, kederli bakışlarımın sebebini tahmin edebilen yine oydu...

Giyotine giderken bile, atkımı unuttum diye azarlamaya kalkabilir annem beni...

O bana iyi bir anne oldu peki ya ben ona iyi bir evlat olabildim mi?

Bilmiyorum... Cevabını bildiğim bir soruyu sormaktan çekiniyorum.



2 yorum :

Profösör dedi ki...

İyi bir evlat insanlığa iyilik yapan bir kimsedir. İnşallah annelerimize layık birer evlat oluruz.

EBRULİİİ dedi ki...

kimbilir inş oluruz