23 Mart 2010 Salı

Depresif Bir Arkadaşınız Varsa...


Yok abi ya işim gücüm var çok yoğunum... Çat telefon kapanır dıt dıt sesleriyle başbaşasınızdır.

Bunaldım, ben gelemiyorum böyle kalabalığa. İki dakika sonra yalnızsınızdır bildiğiniz sap kaldınız mekanda...

Konuşmanın en alıcı noktasında depresifimiz hiç alakası olmayan bir şekilde dalar gider uzaklara sonra ha ne diyordun bile demeden neyse sıkıldım ben der vee afallar kalırsınız...

O kadar içine dönük bir hayatı vardır ki siz onu kendini beğenmiş burnu havada sanırsınız. Oysa o en ufak şeyi büyütecek kadar düşünür ve kendine ayırdığı zamanın farkında bile değildir.

Bir dakika içinde bir çok cümle kurmayı dener ama genelde devamı gelmeden susar. Çünkü başka şeyleri düşünmeye başlamıştır ve onlar çok geride kalmıştır...

Hiç olmayacak bir zamanda gecenin bir yarısı off bunaldım mesajlarıyla karşı karşıya kalırsınız ki verdiğiniz yanıtlar onu teskin etmeye asla yetmez.

Yenik tırnaklarını yerken kanamasına aldırış bile etmez bazen... Kendine ya çok aşırı bakar ya da çok paspal gezer.

Bazen çok mutludur sanki içi içine sığmıyordur etrafa şen kahkahalar, masum gülücükler dağıtır ama bir bakmışsınızhiç yoktan yere beş karış surat karşınızda. Yanlış bir şey mi yaptım niye böyle oldu diye apışır kalırsınız. Aksine hatalı siz ya da herhangi biri değildir. Sadece anın getirdiği monotonluk ve fazla düşüncedir.

Mükemmeliyetçiliği yüzünden kendini yıprattığının farkına varması için çabalarsınız ama o bunun farkında bile değildir.
...............................


Aklıma bugünlük bunlar geliyor, başka zaman bunu uzatabilirim ne de olsa depresiflerden biriyim. Beni uayaranların cümleleri bunlar. Bana gelen tepkiler...

Kendimi ne kadar düzelmeye çalışsam da pek ilerleme kaydettiğim söylenemez.

Yine çok yalnız hissediyorum yalnız olmadığım halde.

Yine kapıdan dışarıya adımımı atasım yok hatta yorganın altındna çıkasım yok hatta ve hatta nefes almak bile beni yoruyor.

Yaşamak bu kadar acı verir mi insana? Ben yine daldım içime yaşamak bile istemiyorum diyebilirim.

Ellerim titriyor yine sinirden.

6 yorum :

elifin terazisi dedi ki...

Ah be güzelim böyle durumlarda akıl vermeye gelmez, bu süreci yaşamak gerekiyor...kendimden biliyorum...

haykırış dedi ki...

Yok yok biz destek yerine hep köstek oluruz yere düşeni kaldırmak yerine birde iyice ezmeye çalışırız vururuz ölesiye, öldüresiye vururuz.
Yok vallahi adamız diyoruz ama adam değilmişiz biz.
Rabbimden kuvvet, şifa vermesini diliyorum.
Sevgi ve saygılar

C3Moi dedi ki...

bende çok depresifim ya hatta daha da kötüsü agresif. arkadaş sorunum var bu yüzden...

beyazın istilası dedi ki...

okumaya başladım ve tamda sonuna kadar gelmeden sana çemkirecektim; " ne var böyleyiz biz işte" die... neyse gördüm ki kendini yazıyomuşun:)))
o zaman hep beraber dielim; "ne varrrr, bis böyleyiz işte:PPP"

Adsız dedi ki...

Yazar cok tesekkurler...

Selamlar Burcu

Karanfil dedi ki...

Bloguna musallat ben. Bana musallat sancılar.
Elime geçen herşeyi fırlatıyorum onlara, bazen cümlelerini bile.
İlk defa kendimden başka sinirden elleri titreyen biriyle karşılaştım. Bunalımın boyutu korkunç seviyelerde demek oluyor bu. Dikkat et kendine.